Ben bu dünyaya ilk kez gelmedim. Bu’nu aklım değil, içimdeki ağırlık söylüyor. Doğduğum günden beri sanki bir emanet taşıyorum. Adını bilmiyorum ama yükünü tanıyorum. Omuzda değil; kalpte.

BİRİNCİ HATIRA — KALEM
Bir vakitler kalemdim ben. Yazan, kaydeden, susan… Harfleri düzgün, niyeti eğri olmayan bir adamdım. Hep başkaları için yazdım. Kendi adımı hiç yazmadım.
Tasavvufta derler ki:
“Kalem kaderi yazar, ama kalemin de bir kaderi vardır.”
Ben kalem oldum ama kâğıt olmayı unuttum. O yaşamdan bana kalan: kendimi silme alışkanlığı.

İKİNCİ HATIRA — YOL
Sonra yola düştüm. Yol oldum ben. Kervanlar yürüdü üstümde, limanlara vardım da döndüm. Herkese selam verdim ama kimseden ev istemedim.Çünkü kalbimde gizli bir korku vardı:
Bağlanırsam, tekrar yarım kalırım.
Tasavvuf der ki:
“Yol, yolcuya öğrettiğini menzilde unutturur.”
Ben hep yolda kaldım.Menzile yaklaşınca döndüm.
O yaşamdan bana kalan:
Yakınlaşınca uzaklaşma refleksi.

ÜÇÜNCÜ HATIRA — DUVAR
Sonra düzen oldum. Duvar oldum. Koruyan, tutan, sabitleyen… İnsanlara doğruyu öğrettim. Ama kendime cesareti öğretemedim. Hak ile hakikat arasındaki farkı biliyordum. Ama hakikatin bedelini ödemekten çekindim.
Tasavvuf der ki:
“Nefs emniyet ister, ruh ise risk.”
Ben emniyeti seçtim. Ruhum bekledi. O yaşamdan bana kalan:
değişimden önce duraksama.
BUGÜN — ÇÖZÜLME
Bu hayatta artık anlıyorum: Ben cezalandırılmadım. Ben tekrar çağrıldım. Çünkü işim tamamlanmamıştı.
Ama bu kez yük farklı: Artık taşımak değil,
bırakmak.
Artık tutmak değil,
akmak.
Artık görev değil,
şahitlik.

NİYET VE TESLİM
Bugün şunu niyet ediyorum: Ben artık her şeyi düzeltmek zorunda değilim. Ben artık herkes için güçlü olmak zorunda değilim. Ben artık yarım kalmaktan korkmuyorum. Çünkü yarım kalan ben değilim.Yarım kalan yanılgıydı. Tasavvufun diliyle söylersem:
Ben nefsin defterini kapatıyorum. Ruhun defterini açıyorum.
Ve diyorum ki:
“Ya Rab,
bana yük verdiğin kadar hafiflik de ver.
Bana sorumluluk verdiğin kadar oyun da ver.
Bana akıl verdiğin kadar teslimiyet de ver.”

SON SÖZ
Ben artık şunu biliyorum: Geçmiş yaşamlar bir zincir değil,
bir çağrıydı.Ve bu çağrı bugün şuna dönüştü:
“Olduğun yerde kalma.
Ama kaçma da.
Olduğun yerde açıl.”

⁃   Kadir Daylık